Wanneer een open hart vergeten is hoe het thuis moet komen

Er was een tijd waarin ik dacht dat vermoeidheid betekende dat ik te veel deed, dat ik meer rust nodig had, meer slaap, een vrije middag of een wandeling door het bos. Maar hoe beter ik naar mijn lichaam leerde luisteren, hoe duidelijker het werd dat dat niet was wat mijn lichaam mij probeerde te vertellen.

Soms kwam ik thuis na een prachtig gesprek, een gesprek waarin ik oprecht had geluisterd, waarin ik volledig aanwezig was geweest, waarin ik iemand had gezien en gevoeld en gedragen. En toch voelde mijn lichaam daarna leeg, niet uitgeput op de manier waarop je moe bent na een lange werkdag, maar leeg op een stillere manier, alsof ik onderweg naar huis vergeten was mezelf weer mee terug te nemen.

Misschien herken je dat gevoel. Je bent iemand die diep luistert, die tussen de woorden door voelt, die de spanning in een ruimte opmerkt voordat iemand iets heeft gezegd, en die aanvoelt hoe het werkelijk met iemand gaat.

Dat zijn prachtige kwaliteiten, maar iedere gave vraagt om een ritueel dat haar in balans houdt, want aanwezig zijn bij een ander vraagt ook dat je steeds opnieuw thuiskomt bij jezelf.

Dat is misschien wel de belangrijkste vorm van sacred self-care die ik in de afgelopen jaren heb geleerd: niet jezelf beschermen tegen de wereld, maar jezelf steeds opnieuw terugvinden. Want hoe lief je ook bent, hoe zorgzaam, hoe open je hart ook is, het is nooit de bedoeling om jezelf onderweg uit te putten.

Voor mij begint dat altijd met een eenvoudig ritueel. Ik pak het flesje roos, breng één druppel aan in mijn handpalmen en adem rustig in. Mijn lichaam weet inmiddels wat dit moment betekent: je mag weer thuiskomen. Dat is wat roos mij iedere keer opnieuw leert.

Roos is voor mij nooit zomaar een bloem geweest. Ze is een herinnering, een herinnering dat zachtheid en grenzen elkaar niet uitsluiten, dat liefde niet betekent dat je voortdurend beschikbaar hoeft te zijn, en dat een open hart niet betekent dat iedereen toegang hoeft te hebben tot jouw binnenwereld.

Juist wanneer je veel geeft, is het belangrijk om ook weer terug te ontvangen, van de aarde, van de stilte, van jezelf.

Ik geloof dat planten daar een bijzondere rol in spelen, ze herinneren ons aan iets wat ons lichaam allang weet. Eeuwenlang werden rozen gebruikt tijdens rituelen rondom geboorte, rouw, liefde, initiatie en devotie, en de bloem voegde daarbij niets toe aan de mens, maar hielp herinneren.

En dat is precies wat de natuur altijd doet: ze probeert ons niet iemand anders te te laten zijn, maar nodigt ons uit om weer te worden wie we altijd al waren.

Dat is ook de visie achter The Garden She Keeps. Ik geloof niet dat sacred self-care gaat over jezelf verbeteren, maar dat het gaat over het onderhouden van de tuin waarin jouw ziel leeft.

Soms betekent dat uitrusten, soms betekent dat huilen, soms betekent dat grenzen stellen, en soms betekent het simpelweg een paar minuten stilstaan met een druppel roos in je handen, voelend hoe je adem langzaam weer dieper wordt.

Dat kleine moment verandert misschien niet de wereld, maar het verandert wel de manier waarop jij weer terugkeert naar jezelf en dus in jouw leven staat. Echt aanwezig, geworteld in jouw leven.

En dat is uiteindelijk waar echte heling begint. Niet wanneer we méér leren dragen, maar wanneer we ons herinneren wie we zijn, zonder masker.

Een ritueel uit mijn eigen tuin

De pure essentiële olie van roos is één van de oliën waar ik zelf steeds opnieuw naar terugkeer, na een diep gesprek, na een ceremonie, na een dag waarop ik veel heb gegeven. Als krachtig anker, als een liefdevolle herinnering dat ik ook mezelf mag blijven ontmoeten.

Misschien is dat ook precies wat jij vandaag nodig hebt. Niet méér doen, niet harder werken, niet sterker worden, maar thuiskomen, in je eigen lichaam, in je eigen hart, in je eigen tuin.

With Love, Nadieh

‍