De geur die jij herkent is niet nieuw, ze heeft jou altijd al gekend

Er zijn geuren die jou raken op een manier die je niet kunt verklaren. Je opent een flesje rozenolie en iets in jou wordt stil, alsof je iemand ontmoet die je al heel lang kent. Je ruikt Frankensense en er trekt een golf door je lichaam die niet hoort bij deze kamer, deze dag, deze tijd. Je brengt lavendel naar je slapen en voor een moment weet je niet zeker of de vrouw die dat doet jij bent, of iemand die honderd jaar geleden hetzelfde gebaar maakte. Het voelt bekend op een manier die jouw verstand niet kan volgen, en precies dat is waar ik je over wil vertellen, want wat jij daar ervaart is geen toeval en geen verbeelding. Het is herinnering. Maar niet de herinnering die je bewust hebt opgebouwd in dit leven. Het is de herinnering die jouw lichaam draagt namens de vrouwen voor jou.

Want jouw lichaam is niet begonnen bij jouw geboorte. De eicel waaruit jij bent ontstaan, werd al gevormd in de baarmoeder van jouw grootmoeder, op het moment dat jouw moeder zelf nog een piepklein foetusje was van amper enkele maanden oud. Dat betekent dat een deel van jou letterlijk in drie generaties tegelijk heeft geleefd, drie lichamen tegelijk heeft bewoond, drie werelden tegelijk heeft opgevangen voordat jij überhaupt jouw eerste ademteug nam. En dat lichaam van jou draagt wat die vrouwen hebben doorgegeven, niet alleen via genen, maar via een veel subtielere laag die de wetenschap nu langzaam in kaart begint te brengen en die mystici altijd al hebben gekend.

In 2014 publiceerden twee onderzoekers, Dias en Ressler, een studie die de wetenschappelijke wereld op zijn kop zette. Zij toonden aan dat muizen die werden blootgesteld aan een specifieke geur, deze geurherinnering doorgaven aan hun nakomelingen en zelfs aan hun kleinkinderen, die vervolgens op dezelfde geur reageerden zonder er ooit zelf mee in aanraking te zijn geweest. De geur zat in hun lichaam voordat zij bestonden. Wat zij beschreven in taal die past bij een laboratorium, is precies wat vrouwen al duizenden jaren voelden als zij een bepaalde plant in hun handen hielden en iets in hen thuiskwam zonder dat ze wisten waarom.

Jouw voormoeders werkten met deze planten. Zij wisten welke olie op welk moment hielp, welke kruiden de baring verzachtten, welke geuren het huis beschermden, welke bloesems werden gestrooid in een ritueel bad na een verlies of voor een bruiloft. Dat waren geen hobby’s. Dat was kennis die van moeder op dochter ging, van grootmoeder op kleindochter, van de ene vrouw die wist naar de volgende die zou gaan weten. En wanneer jij vandaag een flesje opent en iets in jouw binnenste weet wat je daarmee moet doen voordat je er bewust over hebt nagedacht, dan is dat geen intuïtie die uit het niets opkomt. Dat is een vrouw in jouw lijn die zachtjes fluistert dat jij op het goede spoor zit.

Dit verklaart waarom rozenolie sommige vrouwen volledig kan openbreken, terwijl het voor anderen slechts aangenaam ruikt. Waarom francecense een veld activeert in jou dat eeuwen oud voelt, alsof je tegelijkertijd in een tempel staat die je nog nooit hebt bezocht. Waarom de geur van droge Roomse Kamille, brandende bijvoet of verse pepermunt iets aanraakt in jou dat veel ouder is dan jouw eigen leven. Die oliën en planten zijn voor jou geen nieuwe ontmoeting. Ze zijn een hernieuwde kennismaking met iets wat jouw lichaam nooit is vergeten, ook al heeft jouw verstand het nooit geleerd.

En er is iets tederder aan dit alles dan de wetenschap ooit helemaal zal kunnen vatten. Want als jij een druppel lavendel op jouw pols wrijft, dan is dat niet alleen jouw pols die de lavendel ontvangt. Ergens, op een laag die niet meetbaar is maar wel volledig voelbaar, wrijft de vrouw die voor jou kwam hetzelfde gebaar op haar eigen pols. En de vrouw voor haar. En de vrouw voor haar. Jouw ritueel is nooit alleen van jou. Het is een ritueel dat door jouw handen heen opnieuw wordt gedaan namens een hele lijn van vrouwen die dezelfde bewegingen maakten bij hetzelfde haardvuur, in een andere tijd, onder een andere naam, maar met hetzelfde lichaam dat jij nu draagt.

Dat is waarom geur jou niet alleen kalmeert of verzacht. Het brengt jou terug. Niet naar jouw kindertijd alleen, maar naar de lijn waar jij uit voortkomt. Niet naar één herinnering, maar naar het veld van herinneringen dat jouw lichaam bij zich draagt. Het opent iets in jou waar woorden niet bij kunnen komen, omdat dat gebied nooit in woorden heeft gesproken. Het heeft altijd in geur gesproken, in plant, in rook, in olie, in bloesem.

Bij The Garden She Keeps wordt elk product gemaakt met dit besef in het hart. Wanneer jij een spray, een roller of een kruidenmix in handen hebt, dan houd je meer vast dan een botanisch product. Je houdt een draad vast die loopt van jou naar alle vrouwen die voor jou kwamen. Je doet een gebaar dat zij ook deden. Je ademt een geur in die zij ook hebben ingeademd, op een andere avond, in een ander huis, met dezelfde intentie die jij nu hebt — om thuis te komen, om te verzachten, om te vieren, om te helen, om te ontvangen wat de dag heeft nagelaten in jouw lichaam.

Want jij bent niet de eerste vrouw die deze geur heeft geroken. En jij zult niet de laatste zijn. Jij bent de huidige dochter in een lange lijn van vrouwen die allemaal wisten dat een bloem, een blad, een hars meer kon doen dan de kamer parfumeren. Zij wisten dat geur een brug is. Tussen lichaam en ziel. Tussen hier en daar. Tussen deze vrouw en alle vrouwen die in haar wonen.

Adem in.

En weet dat jij niet alleen ademt.